کسی نباشه باش درد دل کنی

نتونی حرف بزنی

حتی نتونی اعتراض کنی

همش میشه یه بغض

که گاه و بیگاه میشکنه

چقدر بده

کسی که بهترین بود برات

بشه تلخ ترین خاطره ی زندگیت

که نتونی فراموشش کنی

حتی

نتونی انتقام بگیری

خیلی سختــــــــــــــــــه

.......................................................................................

بس نیست

این همه دلتنگی؟

     گاه با یک گل سرخ

                         گاه با یک دل تنگ

                                    گاه با سوسوی امیدی کم رنگ

زندگی باید کرد!

     گاه با غزلی از احساس

                       گاه با خوشه ای از عطر گل یاس

زندگی باید کرد!

     گاه با ناب ترین شعر زمان

                      گاه با ساده ترین قصه ی یک انسان

زندگی باید کرد!

     گاه با سایه ی ابری سرگردان

                    گاه با هاله ای از سوز پنهان

                              گاه باید روئید از پس آن باران

                                گاه باید خندید بر غمی بی پایان

لحظه هایت بی غم                                                   روزگارت آرام

باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهره ی ویرانیست

                                            گوش کن

                                             وزش ظلمت را می شنوی؟

                                           من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

                                          من به نومیدی خود معتادم

                                          گوش کن

                                          وزش ظلمت را می شنوی؟

در شب اکنون چیزی می گذرد

ماه، سرخست و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابر ها، همچون انبوه عزاداران

لحظه ی باریدن را گویی منتظرند

                                           لحظه ای

                                           و پس از آن، هیچ

                                          پشت این پنجره شب دارد می لرزد

                                         و زمین دارد

                                         باز می ماند از چرخش

                                         پشت این پنجره یک نا معلوم

                                        نگران من و توست

                             باد ما را خواهد برد

                            باد مارا خواهد برد

فروغ فرخزاد

تب بغضی منو گرفت در آغوش

تو رفتی و تموم لحظه ها رو

به یاد عشق تو کردم فراموش

تو نیستی لحظه ها رو غم گرفته

تن ثانیه رو ماتم گرفته

تو نیستی  تموم خنده هامو

شب گریون من ازم گرفته

خدا میبینه اشک آدما رو

خودش داره حسال لحظه ها رو

خدا می دونه بی تو چی کشیدم

خدا میشنوه بغض بی صدا رو

تو رفتی و شب تاریک و خاموش

تب بغضی منو گرفت در آغوش

تو رفتی و تموم لحظه ها رو

به یاد عشق تو کردم فراموش

                    تو رفته ای...و عقربه های ساعت هم از من عبور کرده اند...

           حالا من فقط یک گذشته ام...

گفتند کبوترانمان،گفتم پر

گفتند خودت، به اوج اندیشیم

در حسرت رنگ آسمان گفتم پر

گفتند مگر پرنده ای؟ خندیدم

گفتند تو باختی و من رنجیدم

در بازی کوکان فریبم دادند

احساس بزرگ پر زدن را چیدم

آنروز به خاک آشنایم کردند

از نغمه ی پرواز جدایم کردند

آن باور آسمانی از یادم رفت

در پهنه ی این زمین رهایم کردند

حالا همه عزم پر گرفتن دارند

دستان مرا دوباره می آزاراند

همراه نگاه مات و بی باور من

از روی زمین به آسمان می بارند

گفتند پرنده، گریه ام را دیدند

دیوانه ی خاک بوم و فهمیدند

گفتم که نمی پرد، نگاهم کردند

بر بازی اشتباه من خنیدند

                                                نغمه رضایی

دوباره برگشتم

همین.

oooooo  خیلی وقته نیومدمااااا...

آخه اصلا حوصله وب اومدن نداشتم و ندارم!!!!فقط اومدم یه سر بزنم و بگم فراموشتون نکردم فقط حوصله وب

نویسی ندارم دیگه!!!!

شاید یه روزی دوباره اومدم مثل ۲ سال یش که یه دفعه رفتم و یه دفعه اومدم...کلا عادت دارمD:

چه میشه کرد...دوستون دارم

فعلا با بای

یه چند وقته نیستم.خودمم نمیدونم کجا ام ! فقط میدونم یه چند وقت بود اصلا حوصله نداشتمطبق

معمول دلیلش رو نمیدونم!!!

ولی امروز دلم و به دریا زدم و با این حس مبارزه کردمخودمم میدونم خیلی عجیبه که آپ کردم لا اقل

برای خودم عجیبه...

چند وقت پیش یه دوست قدیمی بم زنگ زد منم چشام از تعجب گرد شده بود که چی شده این به من

زنگ زده؟؟؟؟؟بعد فهمیدم فقط خواسته ناراحتم کنهبدترین خبر رو بهم داد...گفت امسال میخواد بیاد

مدرسه ی ما! تازه میخواد بیاد تو اون کلاسی که من هستم!!!!

اصلا اینارو گفت دنیا رو سرم خراب شد...آخه ما مثل کارد و پنیر میمونیم اصلا نمیتونیم همدیگرو تحمل

کنیم . یادمه آخرین باری که دیدمش  دل خوشی از هم نداشتیم

اینم شانسه منه دیگه...اه اه اه

ای خدااااااا تابستون تموم نشه!!!!

  میان

            ربنای سبز دستانت

                                   دعایم کن

قطار می رود

تو می روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

        در انتظار تو

کنار این قطار رفته ایستاده ام و همچنان به نرده های ایستگاه رفته تکیه داده ام!!!!

تمام غصه های مرا جاده های خط خورده می دانند

تمام زمزمه های مرا آسمان از حفظ میخواند

اما ماه میداند که یک روز هر چند روشن و آبی باشددر انتهایش شب است

و در سبز ناباوری های فردا

چه آشناست تا باور کنم شاید که زمین بغض آسمان است

حال و احوالتون خوبه که؟

من که از شدت ضایعگی نمیدونم چی کار کنم!!!

چند وقت پیش با خواهرم رفته بودیم یه جای کاملا رسمی! منم با شخصیت نشسته بودم که یه دفعه

صدای یه آهنگ اونم چه آهنگییییییی  توجه همه رو جلب کرد.  منم با پروییه تمام گوشیمو در آوردم و

خاموشش کردم.همه ی چشما رو به من بود!بعدشم با سرعت خیلی زیاد زدم بیرون حالا مگه

آبجیه ما می اومد بیرون..اینگار خیلی بهش خوش گذشته بود!منه بدبخت داشتم آب میشدم . تازه

میبینم خانوم آرام آرام داره میاد!!!!

قبلا هم این اتفاق افتاده برام!!!با یه گوشیه دیگه.من نمیدونم چرا فقط گوشیای من قاط داره؟؟؟

تقریبا پارسال بود با دختر خالم رفته بودیم بیرون..تو یه مغازه بودیم که باز دوباره صدای آهنگ اومدمن

هی به مردم نگا میکردم که این گوشیه کیه؟خب صداشو قطع کنه دیگه!!!اما قطع نمیشد که!تا اینکه من

فهمیدم ماله منه

آبروم رفت....

 و هیچ کس با گل به استقبال ما نیامد!!!

جمشید که دید مسئله ی مسمومیت من خیلی جدی است رفت تا به حساب خودش اورژانس خبر کند.

من هم از فرصت استفاده کردم و یک بطری آبلیمو را تا قطره ی آخر سر کشیدم و دوباره درازکش کف اتاق

خوابیدم.چیزی طول نکشید که جمشید با یک آمبولانس از راه رسید. بچه ها فشار خونم را گرفتند و بعد

در یک چشم به هم زدن مرا به بیمارستان رساندند.

سه روز دروغی یا بی هوش بودم یا خواب. اما جمشید که حسابی باورش شده بود لحظه ای تنهایم

نمیگذاشت.روز چهارم که مثلا حالم بهتر شده بود عذرم را خواستند. او هم صورتحساب بیمارستان را

پرداخت و با یک تاکسی تلفنی دوباره به خانه برگرداندم.

بعد از اینکه به خانه برگشتم تازه بدبختی ما شروع شد. چون جمشید پای تخت خواب من لنگر انداخت تا

ثابت کند در هر حالی دوستم دارد.

ما به خیال خودمان میخواستیم از دست او فرار کنیم اما حالا دایه ی دل سوخته تر از مادرم شده بود و

می خواست تا بهبودی کامل پای تختم بنشیند.

بودنش نه تنها عذابم میداد بلکه به خاطر مینا وحشت داشتم.دلشوره گرفته بودم اصلا حوصله ی دیدنش

را نداشتم. طاقتم طاق شده بود. دلم می خواست چشمم را می بستم و وقتی باز می کردم مثل یک

معجزه او از زندگی ما بیرون رفته باشد. اما این تنها یک خیال بود زیرا او خودش را جزیی از خانواده ی ما

می دانست. بدجوری گیر افتاده بودیم. از همه بدتر اینکه لحظه ی از مینا چشم بر نمی داشت.

چاره ای جز اینکه به ظاهر زود تر خوب شوم نداشتم. همین کار را هم کردم یعنی درست سه روز بعد از

استراحتم ناغافل از جا بلند شدم. مینا را صدا زدم و گفتم: آماده شو تا بریم بندر خونه ی دایی علی.

مینا هم که منظورم را فهمیده بود گفت: ولی تو هنوز حالت بده باید استراحت کنی.

- نمی خوام بیشتر از این مزاحم آقا جمشید باشم. بالاخره بنده ی خدا کار داره، زندگی داره، گناه نکرده

که با من رفیق شده.

- باشه تا نیم ساعت دیگه همه چی حاضره حاضره. فقط بگو تا کی اونجا می مونیم؟

- نمی دونم شاید تا وقتی که یه کار آبرومند و درست حسابی پیدا کنم.

پس چرا معطلی؟ بلند شو لباساتو بپوش تا منم حاضر بشم

جمشید که انتظار چنین صحنه ای را نداشت؛ ناباورانه گفت: ولی قرار نبود رفیق نیمه راه باشی.

با یک لبخند دروغی رو به او کردم و گفتم: مگه تو ناراحتی که داداش اکبر آدم بشه و سالم زندگی کنه؟

- ناراحت که نه ولی من نمی تونم مثه تو فکر کنم و بی دغدغه نفس بکشم.

- تو خیال میکنی که این طوریه خدا به ما دو تا چشم داده که خوب و بد رو ببینیم. حالا اگه بعضی ها فقط

بدی ها رو میبینن مقصر خودشونن.

- تو اشتباه می کنی. خوب بودن ارثیه، به منم این ارث نرسیده. من حتی از ننه بابام هم سهم نداشتم،

مث علف هرز بزرگ شدم. خودمم می دونم که سمی ام. تو این مدت خیلی فکر کردم که عوض بشم.

ولی دیدم اگه زندگی هزار تا در داشته باشه رو من بسته. اگه بهت بگم همه ی عمرم مث این چند روز

زندگی نکردم باور نمیکنی. تازه خیال داشتم یه جورایی هم با تو فامیل بشم. شاید اون وقت ذره ذره

عوض می شدم.

- منظورتو از فامیل شدن نفهمیدم؟

- خواستم دست بالا بزنی، بزرگتری کنی، اگه قابل بدونی مینا رو بدی به من تا با هم فامیل بشیم.

اسم مینا رو که آورد از شدت ناراحتی مثل جوجه تیغی مو های تنم سیخ شد. بی اراده به طرفش حمله

کردم و گفتم: مردکه ی بی بته مگه من مرده باشم تا تو بتونی به مینا برسی...

فرصتم نداد و با یک ضربه ی محکم دهنم را بست و چند قدم به عقب پرتابم کرد و در همان حال

گفت :منم مث تو تصمیم گرفته بودم آدم بشم ولی تو نذاشتی...

این بار فریاد زدم. از اینجا برو بیرون. تو  یه گورسون دیگه آدم شو. اما او دوباره مثل پلنگ زخمی به طرفم

حمله کرد و چنگ انداخت و موهایم را گرفت و دور خودش تابم داد و بعد کوبیدم به دیوار...

برای چند لحظه منگ شدم. زمین و زمان دور سرم می چرخید. مینا هم یک ریز جیغ می زد که دوباره

بلند شدم. اما این بار با یک ضامن دار خودش به طرفش حمله کردم و دیگر چیزی نفهمیدم.

یک وقت دیدم جمشید کف اتاق افتاده و نفس های آخر را می کشد.

بی اختیار کنار او زانو زدم و نشستم. چیزی برای گفتن نداشتم.

ولی او با زحمت لب باز کرد و آهسته گفت: اکبر...خیلی دلم می خواست بهت ثابت کنم...که ما از

زندگی سهم نداریم و هیچ وقت آدم نمیشیم...ولی تو فرصتم ندادی... .

بعد برای همیشه پلک هایش روی هم افتاد.

مینا هم که وحشت زده به دیوار چسبیده بود و اشک می ریخت گفت: حق با اونه اگه قرار بود آدم باشیم

و درست زندگی کنیم، اون بر شهر به دنیا می اومدیم.

یک ماه از آن روز میگذرد.

دیروز وقتی که رای دادگاه قرائت شد و شنیدم که اکبر... معروف به اکبر سوسول، تا چند روز دیگر اعدام

می شود، باورم شد که جمشید درست میگفت. زیرا قرار نبود مهره های این بازی سیاه باشند و امروز

پایان قصه ای دیگر، زیر طناب اعدام تمام می شود. قصه ی آدم هایی که ریشه در خاک جنوب شهر

دارند.

خاک فقر...

چند بار تصمیم گرفتم پا از شمال شهر بیرون بکشم. اما دیگر دیر شده بود و مزه ی خیلی چیز ها را

چشیده بودم که برگشتنم از محالات بود. در هر حال این راهی بود که خودم از بی کسی انتخاب کرده

بودم و باید تا آخر خط میرفتم.

ننه هم کار و بارش گرفته بود و با گنده گنده ها می پرید. حالا دیگر خرده فروش نبود. عمده میخرید، عمده

هم می فروخت. خلاصه اینکه برای خودش رقمی شده بود و چند نفری دورش می چرخیدند.

برای من موقعیت خوبی بود تا با او کار کنم. اما غرورم اجازه نمیداد که بر گردم. تا اینکه خودش پیش قدم

شد و پیشنهاد کار را داد. اما دو روز بعد از اینکه من از بچه ها جدا شدم و تصمیم گرفتم با ننه کار کنم او

لو رفته بود و با صد کیلو تریاک دستگیر شد.

اتفاقی که نباید می افتاد افتاد. من و مینا درست در سن و سالی بی پدر و مادر شدیم که سخت احتیاج

به آنها داشتیم. با اینکه می دانستم برای آزادی ننه کاری نمیتوانم بکنم ولی تلاش خودم را کردم و یک

ماه بعد از دستگیری او ، که حالا رای دادگاه حبس ابد بود؛ بال و پر شکسته به خانه ی پدری برگشتم. اما

چیزی طول نکشید که این بار خودم با چند گرم هروئین دستگیر شدم.

پنج ماه حبس و همنشینی با آدمی مثل جمشید دینامیت نه تنها چیزی را عوض نکرد، بلکه بد تر هم

شد. چون وقتی از زندان آزاد شده بودم دیگر از هیچ چیز و هیچ کس نمیترسیدم و ترسم ریخته شده بود.

انگار من باید زندان میرفتم و چیزهای تازه ای یاد میگرفتم. آنجا یک دانشگاه بود که با گرفتن مدرک

تحصیلی سابه دار و حرفه ای دوباره وارد اجتماع شوم. اجتماعی که دیگر مرا نمیپذیرفت. چند هفته بعد از

من جمشید هم آزاد شد. با قول و قرار هایی که با هم گذاشته بودیم ، کار را شروع کردیم.

جمشید آدم کله شق و بی باکی بود که آزادی عذابش میداد. از این جهت خیلی زود تصمیم گرفتم از او

جدا شوم. اما چند فقره سرقتی که با هم انجام داده بودیم، مانع از کارم شد.

فرار از چنگال او تنها فکری بود که آرامم نمیگذاشت.خدایی شد که یک شب مینا ناغافل سر راهم سبز

شد و بی مقدمه گفت:

((داداش تا کی میخوای علاف باشی؟چرا زن نمیگیری و دور خلافو خط نمیکشی؟))

با تعجب نگاهی به او کردم و گفتم : چی شده که حالا یاد من افتادی؟

لحظه ای مکث کرد و با صدای گرفته گفت: دیشب بابا اومد به خوابم. برام یه سطل آب آورده بود، گفت

بریزم رو تو که بیشتر از این نسوزی!

- خب دیگه چی گفت؟

- با صدای داد و بیداد تو که با یکی دعوات شده بود از خواب پریدم.

مثل آدم های ذلیل روبه رویش نشستم و گفتم: موندم که چکار کنم، مینا ارواح خاک بابا کمکم کن.

در حالی که سعی میکرد جلو اشکش را بگیرد گفت: هر کاری بتونم برات میکنم. یادته همیشه میگفتی

نمیخوای مث ننه و بابا زندگی کنی؟ پس یه جو اراده و غیرتت همه چی رو درست میکنه. پاتو بکش

بیرون، به خدا هنوز دیر نشده.اصلا بیا از این شهر بریم یه جایی که هیچ کس ما رو نشناسه.

- باشه آبجی جون هرچی تو بگی...

پرید وسط حرفمو گفت: قول بده.

- به ارواح خاک بابام قول میدم که دور خلافو خط بکشم.

- منم قول میدم که رحیمه دختر خاله بدری رو برات درست کنم.

- اینو جدی میگی؟

- معلومه که جدی میگم. مگه ما با هم شوخی داریم؟

- پس از فردا صبح شروع میکنیم.

- یادت باشه اگه زیر قولت بزنی باید دور منم خط بکشی. به خدا خودمو میکشم.

توی دلم ریخت. مینا اهل شوخی و اینجور حرفا نبود. از کوچکی او را میشناختم هر چی میگفت، میکرد.

شب را با کابوس صبح کردم. ولی به محض اینکه چشمم باز شد، صدای جمشید از پشت دیوار حیاط

مثل زنگ توی گوشم پیچید که میگفت: اکبر...اکبر... ظهر شد مگه نمیخوای پاشی؟

نیم خیز شدم و آهسته مینا را صدا زدم و از او خواستم که جمشید را به هر بهانه ای که شده رد کند.

مینا هم بی آنکه حرفی بزند بلند شدو به طرف در حیاط رفت. لحظه ای بعد گوش تیز کردم و صدای مینا را

شنیدم که میگفت: از دیشب تا حالا مسموم شده. حالش خیلی بده اصلا نمیتونه بلند شه.

ولی جمشید زرنگ تر از این حرفا بود که حرف مینا را باور کند. چون بلافاصله با صدای بلندی که سعی

میکرد به گوش من هم برسد گفت: مگه جمشید مرده الان میبرمش بیمارستان...

بعد بی آنکه منتظر جواب باسیتد با چند گام بلند خودش را به من رساند و پتو را از روی سرم کنار کشید

و گفت: بلند شو. دست از این بچه بازیها بردار . من و تو دیشب شام را با هم خوردیم چی شد تو مردی

و من باید جنازه کش تو باشم؟ بلند شو بلند شو که حنات رنگ نداره پیش توپچی! ترقه.

اما من تصمیم خودم را گرفته بود و به این آسانی ها هم حاضر نبودم تسلیم شوم.چند بار به شکل های

مختلف با قلقلک کردن و متلک گفتن میخواست از جا بلندم کند ولی من مثل جسد مومیایی شده می

افتادم.

سلام...

قسمت سوم

یک هفته طول کشید تا با آنها قاطی شدم. من به حساب خودم میخواستم با دوستی از ما بهترون 

 چیزی یاد گرفته باشم.غافل از اینکه اشتباه کرده بودم و از بچه های خیابانی نمیشد چیزی یاد گرفت.

ولی به هر حال بهتر از محیط خودم بود.

کار بچه ها فقط علافی و خوش گذرانی بود. سه روز بعد هم با چند نفر دیگر آشنا شدم.

موتور سیکلت ، ماشین و ... بازیچه ی دست آنها بود. مثل ریگ پول خرج می کردند. من هم پای آنها می

چرخیدم و الکی خو بودم.

چیزی طول نکشید که متوجه شدم چرا آنها وصله ی ناهمرنگی مثل من را در جمع خودشان پذیرفته اند.

من جرات و جسارت داشتم و آنها پول؛ این چیزی بود که مارا هر روز به هم نزدیکتر میکرد.

بالاخره مهر هم از راه رسید. اما من دیگر اکبر سابق نبودم که همه فکر و ذکرم درس و آینده باشد. هفته

ای یکی دو شب را با بچه ها صبح می کردم و کمتر به خانه می رفتم. آرایش سر و صورت، لباس و تیپم

هم دست کمی از آنها نداشت. ولی این را تنها خودم میدانستم که من کجا و آنها کجا؟

هیچ وقت باور نمیکردم که از چاله به چاه افتاده باشم! حالا دیگر کار به جایی رسیده بود که قیمت داشتم.

هر گروهی که بیشتر میداد با آنها می پریدم.

خلاصه اینکه کارم رو کم کنی بود. دعوا و مرافعه جزیی از تفریح بچه ها شده بود که اگر شانس می آوردم

و اتفاقی می افتاد سور و سات من هم جور میشد و به نوایی می رسیدم. به قول بچه های شمال شهر

من ((بادی گاردشان)) بودم!

وقتی به محل و خانه ی خودمان بر میگشتم، با آن سر و وضعی که من داشتم بچه سوسول میشدم که

هر کس به گونه ای تحقیرم میکرد. شاید هم حساسیتی که من روی ((بچه سوسول)) نشان می دادم

برایم نقطه ضعف شده بود و با شنیدنش بیشتر عذاب میکشیدم.

در هر حال شخصیتی دو گانه شده بودم که اصلا خودم نبودم. من رفته بودم که عوض بشم اما حالا

حسابی عوضی شده بودم و هویتم را هم گم کرده بودم و مثل کبکی که سرش را زیر برف کرده باشد، ا

طرافم را نمیدیدم.